کار از کار گذشت

گاهی تمام حس وطن دوستی و علاقه میهن پرستیم تبدیل می شه به حس خشم و فحش های رکیک.امروز 12 بهمن و برای مسئولین کشور روز بزرگیه.اما برای من که مجبور شدم به خاطر مشکلات عدیده زندگی که کم هم نیست زیر بار وام برم روزی کوچک و خفقان آور و بی معناست.شایدم نه چندان بی معنا.چون فکر که می کنم می بینم که معناش اینه که من هم مثل توده زیادی از مردم جز قشر مستضعف هستم.باید برای اینکه بتونم زندگیم رو بگذرونم سخت کار کنم و حرف بشنوم و سکوت کنم..باید هزار راه صرفه جویی کردن رو به کار ببرم تا یکی از چاله های روزمره رو پر کنم.
امروز متوجه شدم که شاید این وام دادن به مردم هم برای بعضی خیلی راه مناسبی باشه تا بشه یک کشور رو کنترل کردواز طرفی سودهای کلان غیر متعارف رو به صورت کاملا قانونی و بر اساس بانکداری اسلامی !!به حساب بیت المال واریزمی کنند و خرج فقر زدایی می کنند !! و از طرف دیگه هم قسط های وام همیشه مردم رو چنان در خود و زندگی و کار فرو می بره که جایی برای اعتراض باقی نمیمونه.
این طوری شده که صبح روز 12 بهمن 1385 برای من خیلی هم حالت قهرمانانه و ملی نداره و اصلا اهمیتی نداره.هر چند که ایران همیشه ایران بزرگ میمونه با همه چیزهای خوبی که فقط مال خودشه.