کار از کار گذشت

رمضان ..ماه نزول قرآن..آنقدر آرام و بی صدا قدم به شهر می گذراد که اگر این موج تبلیغات نباشد به آمدنش گمان هم نمی بری.مگر آنکه منتظرش باشی.
آنچه می بینیم رمضان نیست ..سیمایش در سیما نمی گنجد که هر لحظه اش به هر بهانه تبلیغ است. سخن به افراط نمی خواهد که درهر گوشه ای محفلی باشد برای سخن راندن از هر دری .رمضان سفره های خالی نیست که از خجالت شاید پنهان می کنند و آن سفرهای ریا نیست رنگین تر از هزار رنگ می گسترند.
رمضان آرام است.آنقدر آرام که خدا فقط و فقط صدای بندگانش را بشنود که چه می خواهند..در های آسمانش را باز می کند که مردم لحظه ای از این سی روز را به غنیمت بگیرید و برا ی خود توشه ای بیاورید حتی اگر اعتقاد ندارند به شک شبی در تفکر به سر برند شاید که سببی شود.
رمضان آرام است.آنقدر آرام که فرشتگان خدا صدای چکه اشک بندگان را بشمرند و زمزمه های بنده برای خالق را از بر کنند تا برای روزی که خداوند از آنها می خواهد که شهادت دهند حرفی برای گفتن داشته باشند یا انکه زبان قاصر داشته باشند برای شرح وقع.
رمضان آرام است به اندازه ای که علی آرام بود و هیچ نمی گفت.آنقدر آرام که صدای فریادش را کسی در محراب نشنید..آنقدر آرام که وقتی که سوگند به رستگاری خود صدایش به بلندای تاریخ پیچید .
رمضان کوتاه است.آنقدر کوتاه که به خدا شکوایه میکنم. ..