کار از کار گذشت

در طول مدتی که عمر می کنیم بسیار پیش خواهد آمد که در مواردی خود را مجاب به تغییر وضعیت موجود می کنیم.اما این سوال مطرح است که آیا همیشه باید تغییر دهیم و تغییر کنیم؟دروغ نیست اگر بگوییم موفق تریتن انسانها انهایی بودند که قدرت گذر بیشتری داشتند.آنهایی که آسان تر م بگذرند زود تر به خواسته های خود می رسند چرا که هنجار های اجتماعی در قالب عرف غلط و بدعت دست ما را برای انجامم آنچه که دل صادقانه به انجام آن دعوتمان می کند می بندد و وقت را از ما می گیرد .
اگر بپذیریم که آنچه که می کنیم واقعا درست است تنها راهی که می ماند این است که از کنار نا ملایمات آسان بگذریم.به این دلیل آسان که اگر بر ای گذشتن از کنار نا ملایمات و غیر قابل قبول ها و غیر قابل تحمل ها خود را مجاب به تغییر آنها کنیم هیچ ضمانتی نیست که بتوانیم از آن همه بند به سلامت بگذریم.گاهی باید چشم ها را بست گاهی نیم نگاهی کرد و گاهی باید با نگاهی خیره بگذرم و برویم .گرفتاری های امروز ما اگر از دروغ های بی شمار فاکتور بگیریم ناشی از نوع نگرشی است که ما به مسائل اطراف داریم.همان که در حد متعالی آن را ایده اآل می گوییم ما را به سمتی می برد که پس از مدتی ناگهان می بینیم ایده آل همان بود که بوده و چشمه جوشان ما سرابی خشک بوده که ما را بی نسیب از سیرآب شدن می گذارد.
اما هنوز نمی دانم زمانی که این گذر کردن ها به عادتی برای انسان تبدیل شود آیا اخلاق نیز چیزی برای گذر می شود یا انسان موفق می شوید که گذر گاه ها را تشخیص دهید و بفهمد که در هر گذر آیا جایی برای نیم نگاهی دوبار هم هست؟