کار از کار گذشت

در این مدت کوتاه زندگی فهمیدم که هیچ کس به اندازه خودم نمی تونه برای خودم کار انجام بده..به هیچ وجه از هیچ کس نمیشه انتظار داشت.آمقدر حجم فشارهای اطراف با موضوعیت های مختلف زیاده که گاهی نزدیکانمون رو فراموش می کنیم.به یاد آیه های قرآن می افتم که خبر از روز قیامتی می ده که در آن مادر فرزند خودش رو ول می کنه و پدر پسرش رو نمی شناسه.نمیشه هم به کسی ایراد گرفت .اگر کسی کاری برای من انجام نمی ده نمی شه با یک دلیل ساده او رو محکوم کنی به اینکه می خواهد به آسیبی برسونه یا غرض ورزانه این کارو کرده.باید دربارش فکر کرد که چند دلیل موجه میتونه داشته باشه و ما حق نداریم دلایل موجه رو زیر پا بگذاریم.هرچند الان که که فکر می کنم احساس می کنم که این طور حرف زدن یک نوع خوشبینی احمقانه درونش نهفته است .
می خوام بگم که تصمیم دارم چند کار مهم رانجام بدم اما هروقت تصمیم های این طوری گرفتم با سر رفتم تو دیوار.شاید برای این بوده که
همیشه چند تا تصمیم مهم گرفتم به جای اینکه یک تصمیم مهم بگیرم.حتما تاثیر گذار بوده اما بهتر از اینه که منتظر کسی باشم که کمکم کنه.