کار از کار گذشت

به گزارش برخي خبر گزاري ها بازيكنان تيم ملي كه از سفر جام جهاني برگشته بودند نه از راه معمول بلكه از يكي از درهاي ديگر فرودگاه و دور از چشم مردم خارج شدند.

اين مسئله گوياي اين است كه بازيكنان ما دچار اشتباهي نا بخشودني شدند كه مستحق بد ترين شكنج ها از طرف مردم فوتبل دوست هستند يا ايراد از مردم ماست كه ظرفيت شكست پذيري را ندارند.

حل اين مسئله نيازمند اين است كه گفتگو هاي عميق صورت بگيرد و از بازيكنان و كادر فني پرسيده شود كه:

واقعيات بازي هايي كه مي توانست به يك مساوي و حتي برد تبديل شود و نشد چه بود؟اگر كم كاري بازيكن بوده چرا؟اگر ضعف قدرت بدني بوده چرا و اگر كم خردي كادر فني بوده چرا؟

بپرسيم كه چرا بازيكنان عصا به دستي كه نيمي از مردم مي دانستند بهتر از انچه كه در ليگ بودند نمي توانستند در جام جهاني باشند مصرانه يا اجباري به بازي گرفته شدن !!؟؟ ايا قاطعيت مسئولان فقط در موارد انظباطي ليگ بايد نمود پيدا كند؟يا شايد همه منتظر حكم رئيس جمهور براي بازي نكرد اين شخص بودند ؟؟

و اگر ما ظرفيت شكست پذيري نداريم چرا؟

چرا نمي توانيم از شكستهايمان كه گرانبها ترين و تنها تجربيات چندين ساله فوتبال ماست پلي براي پيروز شدن بسازيم..ايا نمي توانيم تيمي داشته باشيم كه مثل المان خوب بازي كند و شكست بخورد و ما براي خوب بازي كردنش دست بزنيم و براي شكستش هم اندكي گريه كنيم؟اگر واقعا ايراد هاي خود را نمي بينيم يا اينكه مي بينيم و نمي توانيم رفع كنيم يا مي توانيم رفع كنيم اما رانتهاي قدرتمند نمي گذارند جز دور باطل زدن در اين سالها براي فوتبال كاري نكرده ايم.

اگر چنين است پس نشستن و ديدن بازي هاي ملي و باشگاهي جز مجلس نشست و بر خواست براي فاتحه به روح فوتبال ايران چيزي نيست.